Treny

Dziewiętnaście trenów po śmierci córki Urszuli — najbardziej osobista książka staropolskiej poezji. Wydanie z przypisami, które nie przeszkadzają czytać.

Wszytki płacze, wszytki łzy Heraklitowe i lamenty, i skargi Symonidowe, wszytki troski na świecie, wszytki wzdychania i żale, i frasunki, i rąk łamania — wszytki a wszytki za raz w dom się mój noście.

Fragment — Treny

Tekst należy do domeny publicznej; wydanie, okładka i opis są częścią sklepu pokazowego.